آوای روشن بی هیچ ملال

..............

ياس آبي — Wed, 21 Sep 2005 10:02:00 GMT

می خواستم اینجا آوایی روشن باشد . بی هیچ نقطه ی تاریکی .

با خودم اینجا صادق باشم . بی هیچ ملالی .

می خواستم این بار تمام حرفم را بگویم . اما نشد .وقتی که دفترچه هایم را سوزاندم . وقتی یاس آبیم را سوزاندم دیدم بیش از پیش با اینجا بیگانه ام . انگار یاس آبی به سفر رفته و نمی خواهد حرف بزند . وقتی یاس آبی را راندم و فرستادمش خیلی خودخواه بودم . به فکرش نبودم . فقط می خواستم نباشد . فقط نباشد . یاسم را رنجاندم . یاسی که مثل من احتیاج به تکیه گاه داشت . احتیاج به دیواری که به آن تکیه دهد . رشد کند و ببالد و بویش همه را مست کند .

دیگر هیچ آوایی ندارم که بگویم . دیگر هیچ رنگ آبی ذهنم را رنگ نمی کند . دیگر هیچ دلی خشنودم نمی سازد .

یاس آبیم:

می دانی چه بر سرم آمد ؟ دیگر دلی ندارم . دیگر دلی ندارم تا دلتنگ شود . دیگر دلی ندارم تا ناراحت شود . دیگر دلی ندارم تا شاد شود . اکنون تنهایم . تنهای تنهای. خیلی هم بد نیست . اما بی دل . گذاشتم له شود . گذاشتم از رویش عبور کنند . گذاشتم تا تنهایم گذارند.

اکنون من ماندم و درهای بسته که باید بی دل در جستجوی کلیدی برای گشایشان باشم . شاید هم محکومم که بی دل زندگی کنم . دلی که ارزش آن برایم بیش از تمام دارائی هایم بود . دلی که می دانستم خداوند در آن دمیده است .

بی دل و تنها .در جستجوی راه . امکانش هست ؟ .شاید امری درک نشدنی باشد ولی به قول کریستین بوبن : آنچه که درکش محال باشد زیستنش بسی ساده است .

یاس آبی با دل زندگی می کرد . زین پس بی دل چاره ای جز رفتن ندارد .

بی چاره دل که هیچ ندید از گذار عمر

اکنون من می خواهم در نورانی ترین لحظات زندگیم "تنهایی و سکوت" زندگی کنم . بدون یاس آبی . و بدون دل .

خداحافظ یاس آبی .

و اما تو :

گفتا نه گفتنیست سخن اگر چه محرمی درکش زبان و پرده نگهدار و می بنوش

برای گفتن حرفهای بسیار دارم . اما نمی گویم .آنچه درون من بیان می شود به سکوت سپرده می شود . نمی شناسمت . خیلی بیگانه ای . خیلی دور . شاید هم خیلی نزدیک . بیگانه ای آشنا . اصلا تو که هستی ؟ و چرا با من اینگونه کردی . یعنی می دانی داری چی کار می کنی ؟ یعنی می دانی منظورم تو هستی ؟ و از تو هم خداحافظی می کنم . وسیع باش و تنها و سربه زیر و سخت.

و اما خوبم :

امروز تازیانه بیداری وجدانم را

بر پیکره غرورم می نوازم

و براین اعتقاد پا می فشارم

که افق های نگاه

گاه آبــــــــــــی است , نیــــــــــــــــلی و شاید هم ســــــــــــــــرخ.

دعای جان تو ورد زبان مشتاقان

دوستم

ياس آبي — Thu, 15 Sep 2005 07:46:00 GMT

اگر چه دوست به چیزی نمی خرد ما را

به عالمی نفروشیم موئی از سر دوست

پرنده ...

ياس آبي — Sun, 11 Sep 2005 06:07:00 GMT

پرنده بی بالم

بالی برای پرواز ندارم

ولی روحی دارم

که می توانم به جایی پرواز کنم

که بال هیچ پرنده ای به سوی آن پر نزده است

شعرهای قديمی ...

ياس آبي — Tue, 06 Sep 2005 07:44:00 GMT

چایی که از گلوم رفت پایین تمام وجودم گرم شد. سرمای عجیبی تمام بدنمو گرفته بود . غافلگیر شدم . شاید خدا خواسته بود . من تمامشو سوزونده بودم . کمدم اونقدر خلوت شده بود . بهتره بگم بی روح .

ولی . همیشه باقی می مانند چیزهایی . خواسته یا ناخواسته . پاکتی رو عقب کمدم دیدم.

_ معلوم نیست چیه ؟

وای . اینا همون شعرهای احمقانه ایه که برای مجله ها می فرستادم تا چاپشون کنن.

وای خدای من :

"با وجود یک فریب

تو نگاه یک غریب

غریبی میاد به خونه

..."

تاریخ : 8/2/81. امضا : ب.م. آسمان. بهتره بقیشو نگم..

خدارو شکر که اینا رو چاپ نکردند وگرنه آبروم می رفت . چقدر باحال . اینا رو میخوام نگه دارم . آخه می شه یک شب کلی باهشون خلوت کرد و ...

_ اینجا رو :

" اما منو سکوتم

غرورتو شکستم

سکوت من نبودش

برای دل شکستن

... "

می شه گفت به تمام معنا ...

باز این یکی یک درجه بهتره :

" من در این غربت خاکی

توی این شلوغی ها

..."

معلوم نیست تو مغزم چی می گذشته . البته الان اصلا برام مهم نیست . مهم این شعرهاست که شاید الان برام مسخره باشه ولی اون زمان خیلی برام اهمیت داشته که همشونو خوش خط نوشتم و سلفون کشیدم . شایدم سال 1390 بیام و به اینجا بخندم .

اصلا من چی می دونم از آیندم ؟

این یکی رو تو رو خدا داشته باشید . انگاری توی این مغز فقط دو تا کلمه روز و فردا بوده :

" ای امروز من , همه گفتند فردا

اما فردا آمد و شد امروز

همیشه امروز است و

فردا یک خیال است و

دیروز یک خاطره

و من می خواهم بدانم

می خواهم تکلیف امروز را بدانم

تا به فردا می رسی می گویند

دیروز را یادت هست و تو به امید فردا باش

اما

دل من امروز است

امروزی که هیچ کس آن را نفهمید

کاش می شد دل من فردا باشد

تا هر کس در خیال خود از فردایی صحبت می کرد و به آن امید داشت.

کاش می شد دل من دیروز باشد

تا دلم را در آلبومی قرار دهند و گاه گاه به آن سر بزنند

اما حیف

که من امروزم "

تاریخ 3/3/1381.امضا : ب.م . آسمان

الان که این تموم شد خودم نفهمیدم که چی به چی شد ؟ یک دفعه از روز و دیروز و فردا به دل رسید . شایدم خیلی خوب باشه . ولی زیاد این طور به نظ نمی رسه .

خوب دیگه مسخره بازی رو بزارم کنار و بگم . خیلی خوشحالم که اینا هستند . وقتی اینا رو می خونم می بینم که چقدر بزرگ تر شدم نسبت به قبلا . خیلی خوبه که آدم بزرگ شدن کمشم ببینه.

سوزاندم همشان را ...

ياس آبي — Thu, 01 Sep 2005 06:50:00 GMT

تمام دفتر چه خاطراتم را سوزاندم . آسان نبود . تمام روزها را از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۳

خاطرات دانشگاه را نگه داشتم . ديگر نتونستم نسبت به آنها بی اهميت باشم .

نمی دونم چقدر عقلمو از دست دادم.

چهار سال زندگی به آسمان رفت و دود شد .

ديدم چه آسان زندگيمان می سوزد و میرود . باورش سخت است ولی واقعيت داشت .

ثانيه ها

ياس آبي — Wed, 31 Aug 2005 09:15:00 GMT

به جادوی ثانیه ها پی بردم . به لطافت و ظرافتی که درونشان نهفته است. و به نقشه ای که در هر کدامشان پنهان است . کاش یکی از آنها را می فهمیدم . کاش می دانستم که این ثانیه ای که قرار است بیاید با خود چه همرا دارد.

خودم را آماده می سازم برای رویارویی با تمام ثانیه هایی که قرار است از این پس بیاید

ترس ...

ياس آبي — Fri, 26 Aug 2005 04:51:00 GMT

در آینه خودم را نگا می کنم و تعجب می کنم . چی در من است ؟ چی دارم که چنان او رامی ترساند ؟ سعی کردم پشت سرم را هم در آینه ببینم . اما آدم هیچ وقت نمی تواند این کار را بکند . هیچ وقت نمی توانی خودت را به صورتی که دیگران می بینند ببینی.با چشم مردی که وقتی متوجه نیستی از پشت سر نگاهت می کند .

در آینه سر خودت همیشه روی شانه ات پس وپیش می رود می توانی برای دیدن پشت سرت از آیینه ی دیگر استفاده کنی اما به آن صورت هم چیزی می بینی که شاید خیلی ها دوست داشته باشند تصویرش کنند.

زنی که به آیینه می نگرد.نماد غرور و تکبر .

ولی احتمال اینکه از غرور و تکبر باشد خیلی کم است . برای من که این گونه است .بلکه بر عکس . جستجویی برای پیدا کردن عیب و نقص .

" چی در من است ؟ " می توانم به این صورت هم بگویم : " چه عیبی در من است ؟ " یا " چه نیرویی ؟ "

تو بار مهربــــــــــــانی داری

مرا نجات ده از این بختک سیــــــــــــــاه

ميهمانی تمام شد

ياس آبي — Mon, 22 Aug 2005 07:46:00 GMT

دیدم که چقدر خوابیدم

خوابی که انگار بیداری نداشت . بوی یاس همسایه هم من را بیدار نمی کرد . خدایا چه خوابی بود ؟ چرا بیدار نشدم این همه سال .

سه روز .شاید سه روز من را صدا زدند که از خواب بیدار شو . بیدار شو و ببین . خدایا سه روز من باید تو را صدا می زدم ولی با مهربانیت صدایم زدی که بیدار شو . دیگر خواب بس است . دیگر نخواب . می خواهم تو را ببینم که بیدار شدی . هر چه بخواهی به تو می دهم ولی بیدار شو . آنقدر با من مهربان بودی که خجالت می کشیدم . من خیلی کوچیک بودم و تو اونقدر منو بزرگ کردی که ...

واژه ها نمی توانند بیان کنند آنچه که بین من و او بود . هیچ کس مزاحم نبود . هیچ کس مزاحم گفتگوی بین من و او نبود . من بودم و او . نزدیک مبدا مقدس . نزدیک فواره ی خیال من . اجازه داد زمینش فرشم باشد و آسمانش سقفم . و پناهم آغوشش .

ماه هم به ما غبطه می خورد و از تنهاییش نالان بود . می دانستم دلش می خواست بین ما باشد .

وقتی که دعای"ام داود " تمام شد مهمانی ما هم تمام شد . باید از جایی دل می کندم که ...

وقتی که بیرون آمدم شاید رها شده بودم . رها شدن یک حرف قدیمی است اما احساسم را خوب بیان می کند که ...

خدا نیستم

بنده خدایم

که با من می بیند

با من می شنود

با من می گوید

و با من می خواند

بنده خدایم

که بر شکوهمندترین چکاد توحید و تعبد

در فروترین خاک سپاری

پیشانی اطاعت نهاده ام .

(( محمدرضا زائری ))

ميهمانی ...

ياس آبي — Wed, 17 Aug 2005 18:03:00 GMT

اَللهّمَ لَکَ سَجَدتُ وَ بِکَ امَنتُ فَارحَم ذُلیّ وَ فاقَتی وَ

اجتِهادی وَ اجتِهادی وَ تَضَرُّعی وَ مَسکَنَتی وَ فَقری

اِلَیکَ یا رَبِّ

" خدایا برای تو سجده می کنم و بتو ایمان دارم پس رحم کن خواری مرا و نداری مرا و کوشش مرا و زاری مرا و بیچارگی من و بی چیزی من را بدرگاهت ای پروردگار ( دعای ام داود ) "

جای پا :

تصوری داشتم ...

خیال می کردم در کنار ساحل با خدا قدم می زنم

در آسمان تصویری از زندگی خود را دیدم

در هر قسمت دو جای پای دیدم

یکی متعلق به من و دیگری به خدا

وقتی آخرین تصویر زندگی ام را دیدم

به جای پا روی شن نگاه کردم

دیدم چندین زمان در زندگیم

فقط یک جای پا بیشتر نیست

دریافتم که این در سخترین نقاط زندگیم اتفاق افتاده

برای رفع ابهام از خدا سوال کردم

خدایا فرمودی اگر به تو ایمان بیاوریم هیچ زمان ما را تنهانخواهی گذاشت

دیدم که در سخت ترین لحظات زندگیم فقط یک جای پا بیشتر نیست .

چرا در زمانی که بیشترین نیاز را به تو داشتم تنهایم گذاشتی ؟

خدا فرمود : فرزند عزیزم

تو را دوست دارم و تنهایت نمی گذارم

در مواقع سختی اگر یک جای پا می بینی

در آن لحظات تو را به دوش کشیدم

اینک سه روز من هستم و او .

او مرا به خانه ای دعوت کرده که صاحبش مهمان ماست .

سه روز در خانه ای اقامت می کنم که مقدس است و نورانی . پاک است و مطهر .

اینک فرصتی دارم که بدست آورم چیزهایی که از دست دادمشان .

اميد ....

ياس آبي — Sun, 14 Aug 2005 07:44:00 GMT

چرا؟ حتی وقتی که هنوز زنده ایم می خواهیم وجودمان را اثبات کنیم؟عکس های قاب کرده مان را , دیپلم ها , لوح تقدیرها , کاپ های قهرمانی و... را به نمایش می گذاریم . حرف اول ناممان را روی ملافه هایمان می دوزیم . ناممان را روی تنهدرختان حک می کنیم . یا با خط بد روی دیوارهای شهر می نویسیم .

همه ی اینها از یک احساس متولد می شود :امیــــــــــــد

یا به کلام ساده تر توجه ! حداقل در پی شاهدی هستیم که نگاهمان کند . نمی توانیم تحمل کنیم صدایمان مانند رادیویی که از کار می افتد سرانجام ساکت شود .

چرا ؟

هر روز هر روز این امید را درونمان داریم ولی باز که سفره درد دل را باز می کنیم اول میگیم "دیگه به هیچی امید ندارم . دیگه هیچی برام مهم نیست ." همیشه عادت کردیم که قیافه ماتم زده بگیریم و احساس محبت دیگران را تحریک کنیم . نمی دانیم در همان لحظاتی که قیافه مان ماتم زده است پر از امیدیم . پر از امید توجه . پر از امیدی که بتوانیم محبت دیگری را جذب کنیم .

نمی دونم محبت دیگران و ترحمشان چه دردی از دردهای ما را دوا می کند . نصیحت نیست . یاداوری می کنم برای خودم که همیشه یادم باشد که به چیزهای بزرگ دل ببندم . چشمهایم به دنبال چیزهای بزرگ باشد . با آنکه نمی دانم به راستی آن ها چه هستند . ولی انتظارشان را می کشم . ممکنه بدون اینکه من بفهمم به اون چیزها رسیده باشم . همیشه یادم باشد .

امیـــــــد

آن چیست که از دستان ما غذا می خورد ؟ امید (کریستیان بوبن)